Κλείστε ραντεβού
Παθήσεις & Θεραπείες
Ανεύρυσμα Θωρακικής Αορτής
Ανεύρυσμα θωρακικής αορτής είναι μια μόνιμη διάταση (εξόγκωμα) στο τμήμα της αορτής που διέρχεται από τον θώρακα. Αποτελεί σοβαρή κατάσταση, καθώς εγκυμονεί κίνδυνο ρήξης ή διαχωρισμού, γεγονός που μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Συμπτώματα
Τα περισσότερα ανευρύσματα αναπτύσσονται αργά και είναι ασυμπτωματικά, με αποτέλεσμα να ανακαλύπτονται τυχαία κατά τη διάρκεια εξετάσεων (π.χ. ακτινογραφία θώρακος ή αξονική τομογραφία) για άλλο λόγο. Όταν εμφανίζονται συμπτώματα, αυτά συνήθως οφείλονται στην πίεση που ασκεί το ανεύρυσμα σε γειτονικά όργανα:
-
Πόνος: Συνήθως βαθύς και σταθερός πόνος στο στήθος ή στην πλάτη (μεταξύ των ωμοπλατών).
-
Αναπνευστικά προβλήματα: Βήχας, δύσπνοια ή συριγμός λόγω πίεσης στην τραχεία.
-
Δυσκολία στην κατάποση (δυσφαγία): Λόγω πίεσης στον οισοφάγο.
-
Βραχνάδα: Εάν το ανεύρυσμα πιέζει το νεύρο που ελέγχει τις φωνητικές χορδές.
Πότε χειρουργείται;
Η απόφαση για χειρουργική επέμβαση βασίζεται κυρίως στο μέγεθος και τον ρυθμό αύξησης του ανευρύσματος:
-
Όριο μεγέθους: Γενικά, η χειρουργική αποκατάσταση συστήνεται όταν η διάμετρος φτάσει τα 5,5 εκατοστά. Σε έμπειρα κέντρα, το όριο μπορεί να χαμηλώσει στα 5,0 εκατοστά.
-
Ρυθμός αύξησης: Εάν το ανεύρυσμα μεγαλώνει γρήγορα (πάνω από 0,5 εκ. σε 6 μήνες ή 0,3 εκ. ανά έτος).
-
Ειδικές περιπτώσεις: Σε ασθενείς με γενετικές παθήσεις (π.χ. Σύνδρομο Marfan), η επέμβαση μπορεί να προταθεί σε μικρότερη διάμετρο (π.χ. 4,5 - 5,0 εκατοστά).
Μέθοδοι Αντιμετώπισης
-
Συντηρητική παρακολούθηση: Για μικρά ανευρύσματα, περιλαμβάνει έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και τακτικές απεικονιστικές εξετάσεις (CT ή MRI) κάθε 6-12 μήνες.
-
Ανοικτό χειρουργείο: Αντικατάσταση του πασχόντος τμήματος της αορτής με συνθετικό μόσχευμα.
-
Ενδαγγειακή αποκατάσταση (TEVAR): Μια λιγότερο επεμβατική μέθοδος όπου τοποθετείται ένας ενδονάρθηκας (stent) εσωτερικά της αορτής μέσω των αρτηριών της βουβωνικής χώρας.
Αν αντιμετωπίζετε ξαφνικό, οξύ πόνο στο στήθος ή την πλάτη που αντανακλά προς τα κάτω, αναζητήστε άμεσα ιατρική βοήθεια, καθώς μπορεί να αποτελεί ένδειξη ρήξης ή διαχωρισμού.
Πώς γίνεται η αξιολόγηση
Κάθε ασθενής αντιμετωπίζεται με:
-
Αναλυτικό ιστορικό
-
Κλινική εξέταση
-
Υπερηχογραφικό ή απεικονιστικό έλεγχο
-
Εξατομικευμένο πλάνο θεραπείας
Ο ασθενής ενημερώνεται με απλά λόγια για όλες τις επιλογές.
